ноқобил

1. Қобилияти, лаёқати йўқ; лаёқатсиз.

1. Шарқ халқларини ҳақорат қилмоқ, улар ақли, қобилияти чала, тарихий ижодга ноқобил деб исботламоқ учун буржуазия идеологлари минг-минг томлаб китоб ёздилар. Ш. Рашидов, Танланган асарлар

2. Майда ишга зўр берган одам каттасига ноқобил бўлади. А. Мухтор, Туғилиш

2. Сўзга кирмайдиган; ўжар, қайсар.

1. [Ёрмат] Ҳалқумини бўғган йиғидан қийналиб, базўр гапирди: — Алҳамдулилло, кўрдим, тирик экансан, ноқобил болам. Ойбек, Танланган асарлар

3. Хулқи ёмон, ярамас.

1. Ноқобил ўғил.

2. Ҳали ҳам анов маҳсидўзникидамисан? Аканг —

3. тентак йигит, кўп ноқобил чиқди. Ойбек, Танланган асарлар