характер

1. Одам, нарса ва ҳодисаларнинг ўзига хос кўриниши, хусусияти; бошқалардан ажралиб, фарқ қилиб турадиган томони.

1. Бахшилар томонидан яратилган қўшиқлар эса лиро-эпик характердадир УТА

2. псхл. Одамнинг хатти-ҳаракати ва атроф-муҳитга муносабатида намоён бўладиган ўзига хос хусусияти, ички маънавий бар-қарорлиги.

1. Ҳар ким ўзига хос феъл-атвор, характерга эга. Фан ва турмуш

3. Адабиёт ва санъатда: хусусий белгилари мукаммал тасвирланган ва ўзида феъл-атворнинг тарихан аниқ типини мужассамлантирган, шунингдек, муаллифнинг маънавий-эстетик концепциясини ифодалаган и неон образи.

1. Исм, характерни белгиловчи омил сифатида, катта ғоявий вазифа бажаради. ЎТА

2. Шу тарзда ҳамма деталлар тайёр бўлган, характерлар етилгандагина ёзишга ўтирар эдилар. К. Қаҳҳорова, Чорак аср ҳамнафас