do‘st

1. zid. Qarashlari, dili, ish faoliyati yaqin boʻlgan, inoqlik, ahillik bilan bogʻlangan ikki yoki undan ortiq kishining har biri; oʻrtoq. dushman.

1. Qadrdon doʻst. Chin doʻst. Qiyomatli doʻst. Vafodor doʻst. Oʻz doʻstim deb sir aytma, doʻstingning ham doʻsti bor. Maqol

2. Doʻst safarda bilinadi, Ogʻa-ini — kulfatda. Maqol

3. Doʻst qidir, doʻst top jahonda, Doʻst yuz ming boʻlsa, oz. E. Vohidov, Muhabbat

2. Yaqin, tanish, oshno.

1. Mana bu doʻstim bilan men daryodan oʻtolmay qoldik. Shu yaqindagi qishloqqa non soʻrab bordik. I. Raxim, Chin muhabbat

2. Oʻrta Osiyo xalqlari: oʻzbek, tojik, turkman, qirgʻiz, qoraqalpoq va qozoqlar bir-biri bilan inoq va doʻst boʻlib yashaganlar. Gazetadan

3. Murojaat qilish shakli.

1. Xoʻsh, taqsir, nega xomushsiz? — E, aziz doʻstim, sal qiynalibroq qoldim. N. Safarov, Hayot maktabi

4. Diniy tasavvufda: Alloho, ey xudo.

1. Har zamon yaqin-yiroqdan gadoy tovushi eshitiladi: Hey doʻst, shaydullo, banomi ollo, sadaqa raddi balo, baqavli rasuli xudo. A. Qahhor, Bemor

do‘st soʻzi qatnashgan jumlalar:

undov so‘z [oʻ — choʻziq] Tasanno, ofarin maʼnolarini bildiradi.

1. Doʻst, kam boʻlmang! Bogʻlarni qoplaydi zavq-u shavq, qarsak, Keksalar ogʻzida: “Doʻst!, Barakallo!. Uygʻun, Tong qoʻshigʻi