ko‘lanka

1. Oftob nuridan toʻsilgan joy; soya.

1. Abduvahob ayvondagi koʻlankaga oʻtirdi, oʻgʻilchasini tizzasiga olib, peshonasidan oʻpdi. Sh. Toshmatov, Erk qushi

2. Mashina teraklarning quyuq koʻlankasi ostida uchib borarkan, Qudratning doʻstlari koʻm-koʻk va boʻliq paxtazor dalalarni unga koʻrsatib, faxrlanar edilar. Z. Fatxullin, Soʻnmas yulduz

2. Kishi va narsalarning yorugʻlikka qarama-qarshi tomonga tushadigan soyasi.

1. Aravani ot tortar, koʻlankasini it tortar. Maqol

2. Olis-olislarda yigitlarning koʻlankalari koʻrinadi. Oʻzbekiston qoʻriqlari

3. Roʻparadagi uyda chiroq yondi. Darparda orqasida tebranib turgan koʻlanka toʻxtadi. Gazetadan

4. Qaragʻaylarning koʻlankasi tungi sokin havoda qimir etmay turardi. M. Muhamedov, Qahramon izidan

3. Uzoqda, qorongʻilikda, tumanda gʻira-shira koʻringan narsa; qora, sharpa.

1. Koʻngli aldamagan ekan: uzoqdan allaqanday koʻlanka qorayib koʻrindi. X. Sultonov, Onamning yurti

2. Bashorat yaqin bordi, koʻlanka yana qimirladi. A. Muxtor, Opa-singillar

4. koʻchma Biror ichki ruhiy holatning (masalan, tashvish, gʻam, azob) ifodasi, aksi.

1. Sheʼriyat boshiga zulmat koʻlankasi tushdi. Zulfiya, Xayollar, tuygʻular.

2. uning [Madrayimning] nuroniy chehrasini, xuddi quyoshni bulut bosganidek, qaygʻu-alam koʻlankasi chulgʻab oldi. Mushtum

3. Iqbol xola uning chehrasidagi alam koʻlankasini ilgʻamadi. Oʻ. Hoshimov, Qalbingga quloq sol

5. koʻchma (3-sh. egalik va oʻ.-p. k. shaklida) Biror kimsaning himoyasi; panoh, homiylik.

1. Birovning koʻlankasida yashamoq.

2. — Qalay, Homidbek, yurtlaringiz tinchlikmi? — Xudoga shukur, davlatlari koʻlankasida. A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

6. kam qoʻll. Narsalarning boshlangʻich shakli, hali toʻla shakllanmagan umumiy koʻrinishi.

1. Chigit ekish boshlanguncha, yangi qishloqning koʻlankasi koʻrinib qoldi: hali ochilmagan koʻchalarning ikki yuziga sakson besh mingdan ortiq koʻchat oʻtqazildi. A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari

ko‘lanka soʻzi qatnashgan jumlalar: