metin

1. ot Toshloq va qattiq yerlarni qazish, tosh kesish uchun ishlatiladigan uchli choʻkich yoki tesha.

1. Farhodlar ter toʻkar tun-u kun bunda, Metinlar zarbiga chiday olmas tosh. Uygʻun

2. sifatdosh Qattiq, zarang.

1. U [Yoʻlchi] bu yerga oldin suv qoʻyib, yer yumshagandan soʻng kovlash kerakligini anglasa ham togʻaning amridan chiqmaslik uchun metin joyni kavlayverdi. Oybek, Tanlangan asarlar

3. koʻchma Mustahkam, buzilmas.

1. Metin saflar.

2. Dushmanning qoʻrgʻoni juda metin ekan. Oybek, Navoiy

3. Ahmad Dadamat akani metin irodali odam deb oʻylagan edi. F. Musajonov, Himmat