киндик

1. анат. Қориндаги болани йўлдош (плацента) орқали она танаси билан бирлаштирувчи, болани озиқ моддалари билан таъминлаш учун хизмат қилувчи ичак-най.

1. Учқуннинг киндигини кесганда, Тозагул кўзларини юмиб, қалт-қалт титраб турди. Ҳ. Ғулом, Машъал

2. Бола туғилгач, шу ичак-найни кесиб ташлаш натижасида қорин ўртасида ҳосил бўлган кичик чуқурча; қориннинг ўрта қисми.

1. У [Соли совуқ] шошиб-пишиб Азимбойваччани кўкрагидан итарган эди, Азим унинг киндигига ўхшатиб тепди. М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

3. кўчма Марказ, ўрта.

1. — Даштнинг киндиги мана шу ер, — деди Ўктам. Ойбек, Олтин водийдан шабадалар

2. Мана, уч йилдирки, Марказий Фарғона киндигида гўзаллик яратяпмиз. Газетадан

киндик сўзи қатнашган жумлалар:

Дорбоз юрадиган арқоннинг ўртароқ жойидан кўтариб турувчи икки ёғоч учларининг бир-бири билан, шунингдек, арқон билан туташган, кесишган жойи.

1. Уни [дорбозни] киндикдан киндикка, чиғириқдан чиғириққа йўрғалатиб, саломат олиб чиқувчи нарса унинг қўлидаги лангари! Шукрулло, Жавоҳирлар сандиғи