кулги

1. Хурсандлик, вақтичоғлик ва завқланишни ифодаловчи, бўлиниб-бўлиниб чиқадиган товушлар, овозлар.

1. Самимий кулги. Залда кулги кўтарилди.

2. Сидиқжон кимнингдир қаттиқ кулгисидан уйғониб кетди. А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

3. Қоғози кўчган деворлар, тоза бўлса ҳам, эскириб кетган дарпарда, сарғайган чойгумни кўриб, қаноат ҳосил қилди, шекилли, яна кўзларида кулги ўйнади. Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол

2. Мазах ёки калака қилинадиган нарса; калака, мазах ифодаси; масхара.

1. Бу ўринсиз ишдан Офтоб ойим аччиқланди: — Маним ҳолим сенга кулгими, қизим? А. Қодирий, Ўтган кунлар

2. Биронтасини чақирсам, кейин, албатта, масхара қилишади, кулги, мазах учун уларга баҳона топилади, деб ўйлади Гулнор. Ойбек, Танланган асарлар