наво

1. Куй, оҳанг; хониш.

1. Қумрининг тўйи: Безалган уйи, Найнинг навоси Қайта-қайтадан Чалиниб тинмай. Ғ. Ғулом

2. Шундан сўнгра сен қадаҳ ушлаб, Хумор кўзла боққил самога, Тингла қушнинг эзгу орзусин, Қулоқ бергин майин навога. Ҳ. Олимжон

2. кўчма Маълум бир нарсанинг завқи.

1. Аваз ўрнидан қушдай енгил турди. Оппоқ бўлиб ёришган янги тонг ҳавосидан, безовта кўнглида туғилган янгича бир туйғулар навосидан жон-жаҳони яйради. С. Сиёев, Аваз

3. (катта ҳарф билан) Шашмақом тизимидаги иккинчи мақом номи

1. Дуторни созлаш учун реза куйлардангина олиб турган машшоқ, Отабек кутмаган жойда, Наво дан бошлаб юборган эди. А. Қодирий, Ўтган кунлар

4. кам қўлл. Ғам-алам ифода этувчи аянчли овоз; нола.

1. Кўзларида нозик бир ўт чақнади. У фахр ўтимиди, ё қаҳр ўти — билиб бўлмади. Лекин мағрур кишининг овози билан эмас, дилгир кишининг навоси билан жавоб қилди. М. Исмоилий, Фарғона т. о.

снт. Ярим ёй шаклидаги безак тури; шифт билан девор оралиғидаги қайрилма эгик безак.

1. Уста Ширин Муродовнинг ганчли ажойиб наволари кўпгина биноларни безади. Газетадан