vallamat

1. s.t. ayn. 1 valineʼmat 1.

1. Yorim Ahmad, azamatim boʻlmasa, Holim soʻrar vallamatim boʻlmasa. Oysuluv

2. Elning kattasi; boshliq, amaldor.

1. Yurtning vallamatini chaqir. Oybek, Navoiy

2. Otajon, sendirsan yurtning egasi, Qaddingdan, vallamat, senga yoʻl boʻlsin. Ravshan

3. El xizmatida boʻlgan; saxiy (shaxs haqida).

1. — Rahmatli vallamat odam edilar, — taassuf bilan gapirardi kimdir, — mahalla tashvishi, mahalla dardi bilan yashardilar Yoshlik

2. Sher-ku borlikka bor, ammo mushtumbop emas, paxtamiz, oq oltin yetish-tirayotgan vallamat paxtakorlarimiz xususida edi. Mushtum

4. koʻchma Mard kishi; mard.

1. Ana, bek Goʻroʻgʻli jomni koʻtardi, Olib ichadigan vallamat bormi? Ergash Jumanbulbul oʻgʻli

5. (3-shaxs qoʻshimchasi bilan — vallamati). Man-man degani, har qandayi.

1. Vallamati ham dunyoga ikki marta kelmaydi-ku, hammaga ham jon shirin. X. Sultonov, Onamning yurti

2. Bugun-erta menga suv tegadigan. Ma, mendan boshqa vallamati aytsayam, berma! S. Siyoyev, Yorugʻlik