валламат

1. с.т. айн. 1 валинеъмат 1.

1. Ёрим Аҳмад, азаматим бўлмаса, Ҳолим сўрар валламатим бўлмаса. Ойсулув

2. Элнинг каттаси; бошлиқ, амалдор.

1. Юртнинг валламатини чақир. Ойбек, Навоий

2. Отажон, сендирсан юртнинг эгаси, Қаддингдан, валламат, сенга йўл бўлсин. Равшан

3. Эл хизматида бўлган; сахий (шахс ҳақида).

1. — Раҳматли валламат одам эдилар, — таассуф билан гапирарди кимдир, — маҳалла ташвиши, маҳалла дарди билан яшардилар Ёшлик

2. Шер-ку борликка бор, аммо муштумбоп эмас, пахтамиз, оқ олтин етиш-тираётган валламат пахтакорларимиз хусусида эди. Муштум

4. кўчма Мард киши; мард.

1. Ана, бек Гўрўғли жомни кўтарди, Олиб ичадиган валламат борми? Эргаш Жуманбулбул ўғли

5. (3-шахс қўшимчаси билан — валламати). Ман-ман дегани, ҳар қандайи.

1. Валламати ҳам дунёга икки марта келмайди-ку, ҳаммага ҳам жон ширин. Х. Султонов, Онамнинг юрти

2. Бугун-эрта менга сув тегадиган. Ма, мендан бошқа валламати айтсаям, берма! С. Сиёев, Ёруғлик