эз

1. Босиб, сиқиб ва бошқалар йўл билан юмшатмоқ, пачақламоқ, янчмоқ ва ҳ.к.

1. Оёғи билан сигаретани эзмоқ. Анорни эзмоқ.

2. Ёнида чумоли уясини кўриб, оёғи билан эзди. А. Мухтор, Опа-сингиллар

3. Чол бошқа чой чақириб, белбоғининг қатидан қуруқ чой олиб, кафтида эзди-да, пиёлага солиб қайтарди. С. Аҳмад, Ҳукм

4. Эрталаб Шоқосим бир ўсимликнинг қовжироқ гулини келтириб, қайноқ сувда эзиб, қизга ичиришни буюрган эди. Ойбек, Танланган асарлар

2. Киши аъзоси ёки унинг бирор жойини қаттиқ босим, сиқувга олмоқ.

1. Оғир юк елкасини эзяпти.

2. Оёғини қиздириб эзган этигини ечолмай ўтирган Ширмонхон Мақсуда келгандан кейин ўрнидан турди. С. Зуннунова, Олов

3. Манглайни эзиб юборди бу чўян қалпоқ. Ойбек, Қуёш қораймас

3. Оғир, қийин аҳволга солмоқ, шундай аҳволда сақламоқ.

1. Узоқ ва машаққатли йўл уларни жуда эзиб ташлаган эди.

2. Халқларни қул қилиб эзиб келган подшо ҳукумати ағдарилди. Т. Бекмуродов, Унутилмас воқеалар

3. Кириб майдонда жавлон урди эрлар, Эзиб душманни ҳайқирмоқда шерлар. Ҳабибий

4. Руҳан қийноққа солмоқ; қийнамоқ.

1. Раҳимжон ака, бўлди, ўзингизни эзманг. Ў. Умарбеков, Ёз ёмғири

2. Орага оғир, эзиб юборувчи жимлик чўкди. К. Яшин, Ҳамза

3. У билан талашиб-тортишиб ўтириб, ёлғизлигини ҳам унутган экан. Энди танҳолик эза бошлади. С. Сиёев, Отлиқ аёл

5. Қойилмақом қилиб, жуда таъсирли тарзда ижро қилмоқ (асосан куй, қўшиқ ҳақида).

1. Шодмон ҳожи олдин дуторда майин эзиб, Туя бўзлов машқини чалиб, кейин танбурни олди. С. Абдулла, Қувғунда

2. Бобоси уни қувонтирадиган гап топганидан хурсанд, эзиб ҳикоя қила кетди. А. Мухтор, Бўронларда бордек ҳаловат

эз сўзи қатнашган жумлалар: