фироқ

1. Энг яқин, севимли кишидан жудо бўлиш, айрилиш ва бу туфайли тортиладиган руҳий азоб; айрилиқ, жудолик, ҳижрон.

1. Мардни ўлдирар фироқ, Номарддан номус йироқ. Мақол

2. Қайси дилдор ўз ёрига фироқ изтиробини раво кўради. М. Жўра, Изтироб

3. Волидамиз бедом-дарак кетган икки ўғлининг фироқида куйиб, ётиб қолибдилар. А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

2. Инжиқлик, эркалик; тантиқлик, ноз-у истиғно.

1. Тўфахон, фироқ билан қош чимириб, билганингиз дегандай елка учириб қўйди. Ҳ. Назир, Кўктерак шабадаси

2. У ҳам сал нарсага зарда, фироқ қиладиган бўлиб қолди. Муштум

3. Жаҳл, зарда.

1. Хадича хола фироқ қилиб, уйга кириб кетди. Т. Алимов, Совға

2. — Ие, ҳа, фироғинг кимга, ҳазил ҳам қилиб бўлмайдими ёки арпангизни хом ўриб қўйдикми? — деди Шаҳло Зуҳрага. Р. Файзий, Дугоналар