койи

1. Танбеҳловчи гап, сўз айтмоқ, танбеҳ бермоқ, уришиб қўймоқ.

1. Она бўлгандан кейин вақти келса — койийди, вақти келса эркалайди. Т. Обидов, Юсуфжон қизиқ

2. — Нормурод ака, — деди у, — сиз ишни буздинг, деб мени койидингиз, эҳтимол, билмасдан, тажрибасизликдан бузган бўлсам. С. Айний, Қуллар

2. айнан Койинмоқ.

1. Мулла Норқўзи бу одамнинг оддий ҳақиқатни англамаслигидан койиди. А. Қаҳҳор, Майиз емаган хотин

2. Раҳимнинг ўзбошимчалигидан [Умурзоқ аканинг] бунчалик койиб гапириши Қудратни янада ҳушёр қилди. Ҳ. Назир, Сўнмас чақмоқлар

3. ком қўлл. Бирор нарса тайёрлаш учун уринмоқ, овора бўлмоқ.

1. Йўлчи қишлоқдан келтирган халтани кампирга узатди: — Аям бериб юборди, қурут — Садағаси кетай, — кампир халтани ушлагиси ҳам келмай, қўл учи билан тутиб гапирди, — койиб нима қилар эди бечора. Ойбек, Танланган асарлар