қовур

1. Қизиган ёққа солиб пиширмоқ.

1. Балиқ қовурмоқ. Картошка қовурмоқ.

2. У бир қошиқ ёғни қозонга солиб, пиёз қовурди. Ойдин, Гулсанам

3. Зумрад ошнинг зирвагини қовуриб, гуручни ивитиб қўйиб, қараб ўтирди. С. Сиёев, Отлиқ аёл

2. кўчма Исканжага олиб қаттиқ сиқмоқ, койимоқ, таъзирини бермоқ; жазоламоқ.

1. Авзойидан ҳозир ячейка котибини чақириб, тоза қовурадиган кўринар эди. А. Қаҳҳор, Сароб

3. кўчма Ўтдай куйдирмоқ, ўртантирмоқ, ўртамоқ.

1. Я на ўша қалбни бир умр асир этиб алдаб, доғига қовурган гўзал бир сиймо, соҳира қиз [Аҳмаджоннинг] кўз олдига келди. Ф. Насриддинов, Кўнгил

2. Жигарим қовурди кўзингдаги ўт! Ё, Мирзо