g‘ir-g‘ir

1. s. takr. s. Gʻir  ◆

1. Gʻir-gʻir qilib lenta uzildi. Gʻir-gʻir shabada.

2. — Mening otam boʻlsa dugchi, qashshoqki, u yogʻi yoʻq. Sahardan shomga qadar jomeda gʻir-gʻir dug tortadi, — dedi Zumrad Gulasalga. Oybek, Ulugʻ yoʻl

3. Qirlarda hali mol ogʻzi tegmagan oʻsiq oʻtlar gʻir-gʻir esgan shamolda beshikday tebranadi. S. Anorboyev, Oqsoy

2. Tez-tez, gʻir etib, gʻizillab.

1. Katta koʻchadan yengil mashinalar, tramvaylar gʻir-gʻir oʻtib turibdi. S. Akbarov, Otaning xayollari

2. Gʻira-shira tongda qishloqda qizgʻin harakat boshlanib ketdi Mashinalar, temir bochkalar va qop-kajov ortilgan avtomobil, aravalar gʻir-gʻir oʻtmoqda. H. Nazir, Soʻnmas chaqmoqlar