kaltak

1. Daraxt, buta kabilarning barg-butoqsiz uzun shoxi (singan yoki maxsus qirqib olingan, hoʻl yoki quruq).

1. Tekinga oʻrgangan tekinxoʻr qoʻliga kaltak ilinsa ham, kerak boʻlib qolar, deb olib ketaverar ekan. Mushtum

2. Oyimcha bibi ularni [tovuqlarni] koʻrdi-yu qoʻliga tushib qolgan bir kaltakni havola qilib, tirqiratib haydab, qargʻay-qargʻay uyiga kirib ketdi. K. Yashin, Hamza

2. Urish, savash, haydash uchun ishlatiladigan maxsus yogʻoch; tayoq, govron.

1. [Jallod] Bandining tizzasidan quyisiga, oyoqlari suyagining qirrasiga kaltak bilan qattiq bir urdi. S. Ayniy, Esdaliklar

2. [Sherbek] Kuliga kaltak olib, mol boqqani qirga chiqqanida quvonchini ichiga sigʻdira olmay dumbaloq oshgan edi. S. Anorboyev, Oqsoy

3. folk. Toʻqmoq, choʻqmor; gurzi.

1. Toʻqson botmon choʻyan kaltak qoʻlimda. Shirin bilan Shakar

2. [Koʻkaldoshning] Taqimida besh yuz botmon kaltagi. Alpomish

4. Tayoq, musht va shu kabilar zarbi; urish.

1. [Laʼli] bekning kaltaklari ham yodidan koʻtarilib, alanga chayqalayotgan yerga yugurdi. H. Gʻulom, Mashʼal

2. Suvonjonning kaltakka toqat qilishi Oysuluvga badtar alam qildi. S. Anorboyev, Oqsoy

5. koʻchma Qattiq teguvchi, zarba boʻluvchi narsa; dakki.

1. Avaz uyiga kirgach, oʻzicha kulib: Mening sheʼrim ular uchun kaltak boʻladi, — deb qoʻydi. J. Sharipov, Xorazm

2. Cholning har bir maqtov soʻzi polvonga kaltak boʻlib tushmoqda edi. H. Nazir, Oʻtlar tutashganda

kaltak soʻzi qatnashgan jumlalar: