kambag‘al

1. Muhtojlikda yashovchi, tirikchilik uchun kerakli narsasi yetarli boʻlmagan; qashshoq, faqir, bechora.

1. Kambagʻal dehqon. Kambagʻal oila.

2. Kambagʻal yigit endi yorugʻda hamma otlarni ayrim-ayrim koʻzdan kechirdi. Oybek, Tanlangan asarlar

3. Oʻquvchilarning qariyb hammasi kambagʻallarning bolalari boʻlgani uchun, Gʻulomjon ota-onalar bilan maslahatlashib, ularga har kun issiq ovqat qildirib berib turdi. M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha.

2. Yetarli boʻlmagan; kam, yetishmaydigan.

1. Suvga kambagʻal yer. Soʻzga kambagʻal odam.

3. koʻchma s. t. Mushkul yoki ayanchli ahvolga tushib qolgan kishi; shoʻrlik, boyoqish, bechora.

1. Yoʻlchi qachon kelar ekan, kelganda ham nima qilardi, boʻzbola, kambagʻal. Oybek, Tanlangan asarlar