камбағал

1. Муҳтожликда яшовчи, тирикчилик учун керакли нарсаси етарли бўлмаган; қашшоқ, фақир, бечора.

1. Камбағал деҳқон. Камбағал оила.

2. Камбағал йигит энди ёруғда ҳамма отларни айрим-айрим кўздан кечирди. Ойбек, Танланган асарлар

3. Ўқувчиларнинг қарийб ҳаммаси камбағалларнинг болалари бўлгани учун, Ғуломжон ота-оналар билан маслаҳатлашиб, уларга ҳар кун иссиқ овқат қилдириб бериб турди. М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.

2. Етарли бўлмаган; кам, етишмайдиган.

1. Сувга камбағал ер. Сўзга камбағал одам.

3. кўчма с. т. Мушкул ёки аянчли аҳволга тушиб қолган киши; шўрлик, боёқиш, бечора.

1. Йўлчи қачон келар экан, келганда ҳам нима қиларди, бўзбола, камбағал. Ойбек, Танланган асарлар