qoracha

1. Qoraga moyil; qoratoʻr(i), qoramagʻiz.

1. Oʻzi qoracha boʻlgani uchunmi, bu xol tezda koʻzga tashlana qolmasdi. S. Zunnunova, Olov

2. sepkilli, qoracha yuzi sal-pal pardozlangan. N. Aminov, Qahqaha

2. tarixiy Oʻrta asrlarda aholining zodagon boʻlmagan tabaqasi.

3. etn. Ayrim turkiy xalqlarda urugʻ nomi (masalan, oʻzbeklarning qatagʻon, laqay, qirq, saroy qabilalari tarkibida qoracha urugʻi boʻlgan).

4. sheva Qora, avom xalqqa mansub kishi.

1. U shu yoshga kelib, nainki xudoga, hatto buni — qoracha, sevgilisini — xoʻja deb, bir-birlarining qovushishlariga yoʻl bermay kelgan urf-odatlarga ham til tegizmagan edi. M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha