карахт

1. Ҳис-сезгиси ўлик; ҳаракатсиз, қотиб қолган.

1. Назокатнинг карахт вужудида томирларга қон югургандек бўлди. С. Аҳмад, Қадрдон далалар

2. -Қўл майиброқ, ўғлим — деди чол Сидиқжонни хижолатдан чиқариб, —

3. мана шу ўнг қўл карахт. А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

4. Қалби дод, дод, деб фарёд солар, аммо йиғлай деса, кўзига ёш келмади, сўзлай деса, тилига сўз келмади — вужуди карахт бўлиб қолган эди. С. Анорбоев, Оқсой

2. кўчма Эс-ҳушини йўқотган, ҳушсиз.

1. Шарофат Анзират холанинг остонасидан ичкарига қадам босганда, заҳарга тўлган чаёндек, ўз заҳаридан ўзи карахт эди. А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

2. Мудҳиш хабар Бобурни жимжит қилиб қўйди. У карахт бир аҳволда кийинди. Отига минди. П. Қодиров, Юлдузли тунлар