karaxt

1. His-sezgisi oʻlik; harakatsiz, qotib qolgan.

1. Nazokatning karaxt vujudida tomirlarga qon yugurgandek boʻldi. S. Ahmad, Qadrdon dalalar

2. -Qoʻl mayibroq, oʻgʻlim — dedi chol Sidiqjonni xijolatdan chiqarib, —

3. mana shu oʻng qoʻl karaxt. A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari

4. Qalbi dod, dod, deb faryod solar, ammo yigʻlay desa, koʻziga yosh kelmadi, soʻzlay desa, tiliga soʻz kelmadi — vujudi karaxt boʻlib qolgan edi. S. Anorboyev, Oqsoy

2. koʻchma Es-hushini yoʻqotgan, hushsiz.

1. Sharofat Anzirat xolaning ostonasidan ichkariga qadam bosganda, zaharga toʻlgan chayondek, oʻz zaharidan oʻzi karaxt edi. A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari

2. Mudhish xabar Boburni jimjit qilib qoʻydi. U karaxt bir ahvolda kiyindi. Otiga mindi. P. Qodirov, Yulduzli tunlar