мушкул

1. сифатдош Ҳал қилиниши, ечилиши маҳол бўлган; қийин, оғир.

1. Мушкул иш. Мушкул вазифа. Мушкул аҳвол.

2. Йўлчи ўзи учун мушкул масалани, яъни хўжайин олдига кириб, ундан пул талаб қилишни ўйлади. Ойбек, Танланган асарлар

3. Биродари азиз, аҳволингиз мушкул, ачинаман, илло кўмаклашишнинг уддасидан чиқолмайман. Р. Файзий, Чўлга баҳор келди

2. от Қийин иш, оғир аҳвол, қийинчилик.

1. Тўламат мўйлов, Шербекнинг мушкулини бирга тортишаётгандек, ўйга чўмди. С. Анорбоев, Оқсой

2. [Навоий:] Шоҳим, ҳар бир мушкулни ақл ва совуққонлик ҳал қилади. Уйғун ва И. Султон, Алишер Навоий.

3. от кам қўлл. Ишкал чиқарувчи, чатоқчи, чатоқ.

1. [Сафар бўзчи:] Бирорта мушкул иғво қилдими, закотчининг томоғи тақилладими, қўлтиғимдаги бўзни ёппа олди-қўйди. А. Қодирий, Меҳробдан чаён

2. [Юсуфбек:] Ҳой Тўла, ҳушёр бўл! Мени биласан-ку, йигит-яланг ичида гапимни бермай юрган мушкулман. Ҳамза, Паранжи сирлари