озғин

1. Эти қочган, этдан тушган; ориқ.

1. Озғин мол. Озғин сигир.

2. Нега Зайнаб семиз-у, Кумуш озғин? А. Қодирий, Ўтган кунлар

3. Бола озғин юзчасини тириштириб чўзилиб борар эди. М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

2. Қотма, камгўшт; чувак, ингичка.

1. Мадаминхўжа эса бошини солинтириб, мумдек эриб ўтиради. Фақат озғин гавдаси ашулага монанд чайқалади. М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

2. — Дўстларим, — деди у, озғин бармоқларини қайчи қилиб ўйнар экан. Ҳ. Ғулом, Машъал

кам қўлл. Йўлдан озган, тўғри йўлдан чиқиб кетган; айниган; бузуқ.

1. Гоҳи маҳаллар юраги сиқилиб, тоғни ҳам ташлаб кетгиси келар, лекин шундай фикрга йўл қўймаслик учун ўзини айблаб, дарҳол бу озғин фикрини ўзидан қувлар эди. М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча