қилиқ

1. Кишининг юриш-туришидаги, бошқалар билан муомаласидаги ўзига хос ҳаракатлари, хулқ-атвори.

1. Қилиғи иссиқ одам. Қилиғи совуқ йигит.

2. Унинг қилиқлари ўзига жуда мос тушар, ҳатто қўли қаттиқлиги ҳам фазилатдек туюларди. Ф. Мусажонов, Пушаймон

3. — Кечирасиз! — деди ўз қилиғига уялиб, шолғомдай қизариб кетган Мастонов. Ғайратий, Йўқлов

2. Ғайритабиий ёки ножўя иш, ҳаракат, одат ва шу кабилар

1. Келишмаган қилиқлар.

2. Зебихон шунақаям қилиқлар қилдики, Турсунбой анграйиб қолди. С. Аҳмад, Уфқ

3. Бунақа қилиқ Нишопурий жанобларидан чиқади. Мирмуҳсин, Меъмор

4. Фуқароларнинг кечаги қилиғи Султонали ҳожини телба қилиб қўяй деди. С. Сиёев, Аваз

3. Умуман, кишининг одати, расми.

1. — Ҳали ҳам эски қилиғини қўмсайди. Уйга чақириб, олдига дастурхон ёзмагунча, сув бермайди, — деди [Давлатёр]. П. Турсун, Ўқитувчи

2. Келди қонли қиличин Кўтариб Туғлиқ. Бу ҳам чиқарди яна Кўп найранг, қилиқ. Ғайратий