шум

1. Ёмон фикрдаги; нияти бузуқ; ёмон, ярамас.

1. Кеча шом вақтида бизникига иккита шум йигит келди. Танийман. Хўжайин ҳалигиларни меҳмонхонага киргизиб, эшикларни тақа-тақ ёпди. Ойбек, Танланган асарлар

2. Ҳушёр туриб, адашмай, Ҳар шарпани сезаман. Душман қаршилик қилса, Шум бошини эзаман. Уйғун

3. [Гуландом:] Негаки, шумларнинг кулига тушиб, не балоларга гирифтор бўлдим. Ойбек, Танланган асарлар

2. Бахтсизлик ёки ҳалокат келтирувчи, бахтсизликка дучор қилувчи.

1. Шум бўрондан чайқалди денгиз, Кўк ҳам аста томчи ташлади. Э. Қамбаров

2. [Хосият:] Эрларни қаърига тортди шум уруш, Эрларсиз уй файзи тамом йўқолди. Г. Жўраева

3. Кўлидан ҳар қандай ёмонлик келадиган; айёр, маккор, қув, қилвир.

1. Шум кам-пир.

2. — Ҳа, бу жуда пихи қайрилган шум халфа, — деди Давлатёр ва Турдивой халфанинг кирдикорини гапириб берди. П. Турсун, Ўқитувчи

3. Султонов жуда ҳушёр ва шум эдики, шамол қай томондан келаётганини дарҳол билиб, вазиятга қараб товланарди. Ш. Рашидов, Бўрондан кучли

4. Ярамас қилиқлар қиладиган, ўта шўх, тўполончи.

1. Ҳалиги шум йигит: жуда гап тополмасанг, бармоғингни мана бундай бигиз қил-да, кўзингизга кўлимни тиқиб олайми? дегин, кейин қиз кулиб юборади [деди]. П. Турсун, Ўқитувчи

шум сўзи қатнашган жумлалар: