тўсиқ

1. от Йўлни тўсиш, бекитиш, иҳота қилиш ёки икки жойни бир-биридан ажратиш учун ясалган қурилма; ғов, иҳота.

1. Чий тўсиқ. Ҳарбий тўсиқ. Сув тўсиқдан ошиб ўтди.

2. Ҳадемай, шох-шаббалардан катта тўсиқ ҳосил бўлди. С. Аҳмад, Қадрдон далалар

3. Шифтгача етиб бормаган фанер тўсиқ орқали гаплар баралла эшитиларди. П. Қодиров, Уч илдиз

4. Танклар унча-мунча тўсиқни назар-писанд қилмай, даҳшат ва ишонч билан масофани қамрарди. Ойбек, Қуёш қораймас

2. кўчма Тўсқинлик, қаршилик; тўғоноқ, ғов.

1. Тўсиқ бўлмоқ.

2. Ҳаёт нашидаси шу кураш, хавф-хатар, тўсиқларни енгиб ўтиш, интилиш борлиги учун ҳам қизиқ, лаззатли. С. Нуров, Нарвон

3. сифатдош Тўсилган ҳолатли, тўсиб қўйилган.

1. Тўсиқ йўл. Ҳовузнинг атрофи тўсиқ.