to‘siq

1. ot Yoʻlni toʻsish, bekitish, ihota qilish yoki ikki joyni bir-biridan ajratish uchun yasalgan qurilma; gʻov, ihota.

1. Chiy toʻsiq. Harbiy toʻsiq. Suv toʻsiqdan oshib oʻtdi.

2. Hademay, shox-shabbalardan katta toʻsiq hosil boʻldi. S. Ahmad, Qadrdon dalalar

3. Shiftgacha yetib bormagan faner toʻsiq orqali gaplar baralla eshitilardi. P. Qodirov, Uch ildiz

4. Tanklar uncha-muncha toʻsiqni nazar-pisand qilmay, dahshat va ishonch bilan masofani qamrardi. Oybek, Quyosh qoraymas

2. koʻchma Toʻsqinlik, qarshilik; toʻgʻonoq, gʻov.

1. Toʻsiq boʻlmoq.

2. Hayot nashidasi shu kurash, xavf-xatar, toʻsiqlarni yengib oʻtish, intilish borligi uchun ham qiziq, lazzatli. S. Nurov, Narvon

3. sifatdosh Toʻsilgan holatli, toʻsib qoʻyilgan.

1. Toʻsiq yoʻl. Hovuzning atrofi toʻsiq.