топқир

1. 1 Навбатдаги гуруҳ, туркум.

1. Меҳринисо шошиб қолган, келаётганлар босим ўтиришмас уларни кузатиб қайтиши биланоқ, кетма-кет яна бир топқири кириб келарди. Р. Файзий, Ҳазрати инсон

2. Марта, карра.

1. Овчи бирин-кетин икки топқир ўқ узди.

2. Ҳирот хўрозлари кечанинг сукутини иккинчи топқир бузганда, Дарвешали кўзларини уқалаб, ўз хонасига чиқди. Ойбек, Навоий

3. У Коля билан нима-дир шивирлашиб, уч-тўрт топқир эшикка чиқиб келди. Ҳ. Назир, Сўнмас чақмоқлар

Тез, дарров топадиган, фаҳми ўткир; топағон.

1. Топқир одам,

2. Бири жуда севимли. Қўнғироқли қўзичоқ; Иккинчиси Бек номли Зийрак, топқир, овунчоқ. З. Диёр

3. Изқувар ўз атрофидагиларга Караганда ақллироқ, идроклироқ, топқирроқ бўлиши шарт. У. Норматов, Талант тарбияси