bechora

1. Yashash uchun zarur narsalarga yetarli darajada ega boʻlmagan; qashshoq.

1. Boymi, bechorami, ishqilib, roʻzgʻor mashaqqatini yelkasidan uzmaydigan bir odam boʻlsa, toʻyni boshlarmiz, sabr qil. Oybek, Tanlangan asarlar

2. Afsus, faqira, bechoraman. Hamza

3. Yarmini oʻzi sarf qilsa, qolganini koʻchada yurgan beva, bechoralarga ulashib berur edi. Hamza, Maysaraning ishi

2. Mushkul, ayanchli ahvolga tushib qolgan, chorasiz, ilojsiz.

1. Bechora Gulbahor, karvondan ajralgan boʻtaday boʻzlaydi, shoʻrlik. Hamza, Boy ila xizmatchi

3. Achinish, ayanch hissini ifodalaydi va maʼno jihatidan “boyoqish“, shoʻrlik soʻzlariga toʻgʻri keladi.

1. Bu fojiadan usta Olim, voy bechora-bechora der edi. A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

2. Oyim. Bechora oyim. Necha ming chaqirim uzoqlarda boʻlgan urushning barcha mashʼum izlarini uning yuzida koʻrdim men. A. Muxtor, Asarlar