shaʼn

1. Insonga, shaxsga tegishli boʻlgan qadr-eʼtibor.

1. Albatta, u oʻz ustidagi gap bilan qoriga taʼna qilishi shaʼniga hech yarashmaydigan bir hodisa boʻlar edi. P. Tursun, Oʻqituvchi

2. — Bekor gap, — dedi Oʻzbek oyim, — hali qudalarimizni muddaodagidek siylay olganimiz yoʻq, shu holda joʻnatsak, bizning shaʼnimizga yaxshi emas. A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

3. oʻz huzurida ulugʻ isteʼdod egasi boʻlgan bir hakim oʻtirganini payqadi va uning shaʼniga munosib muomala qilib, hol-ahvol soʻradi. M. Osim, Ibn Sino qissasi

2. Sharaf, shuhrat; obroʻ.

1. Siz nashʼu namo qilgan joyda meni halokat kutadir! jumlasi va bu xitobdan koʻz yumish yigitlik shaʼniga yarashadurgan koʻrinmas edi. A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

2. — Siz batalonimizning shaʼni, — dedi kombat hayajon bilan, — polkimizning obroʻsi. Sh. Toshmatov, Erk qushi