беҳол

1. Ҳолдан тойган, тинка-мадори қуриган; бемажол, ҳолсиз.

1. Тўпа хола саданинг ғадир-будур пўстлоғини беҳол бармоқлари билан силаб, юзига суртди. И. Раҳим, Ихлос

2. Боши айланиб, кўзи тинди. Тўшакка беҳол чўзилди. С. Сиёев, Аваз

3. Азларов беҳол инграб ётган беморга нима деярини билмай, каловланиб қолди. Ёшлик

2. Касал бўлиб қолган, бемор.

1. У [қизча] жуда беҳол, врачлар ва ота-онасининг сўроқларига аранг жавоб қайтарарди. Газетадан

3. Кўчма Кучсиз, заиф.

1. Меникига нима мақсадда чилвир кўтариб бориб эдингиз? — Ўзим, — деди, беҳол, нимжон товуш билан [Жуман]. М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

2. қияликларда беҳол чайқалаётган ёввойи писталар кўнгилларига мунг чўктирди. Ёшлик.

3. Беҳолгина куйлайди бир қиз, Бир-бир босиб, ишком оралаб. Ёшлик