беҳуда

1. Ҳеч қандай нафи, фойдаси йўқ; бефойда.

1. Беҳуда жанжал. Беҳуда кучаниш белни синдирар. Мақол

2. Баъзилар эса умрини беҳуда ўтказади. Т. Ашуров, Оқ от

3. Камолиддин унинг олдига беҳуда келганини тушунди. Шарқ юлдузи

2. Амалга ошмайдиган, рўёбга чиқмайдиган; пуч, хомхаёл.

1. Беҳуда умид.

2. Қора-той Йўлчининг тадбирларини маъқул кўрмади, ҳар бир фикрнинг беҳуда эканини тушунтиришга тиришди. Ойбек, Танланган асарлар

3. Ўринсиз, ноҳақ.

1. Шокир ота беҳуда туҳматга қолади. Ойбек, Танланган асарлар

2. Беҳуда жабр кўрганлардан меҳримизни дариғ тутмайлик. Газетадан

3. Нусратбек ўғлини беҳуда ургани учун унга қарашга у тиб, ўзини беаёв койиди. С. Нуров, Майсаларни аёз урмайди