қилтириқ

1. от шв. Қилтаноқ.

1. Унинг кўзлари буғдой бошоғининг қилтириғи каби узун киприклар орасидан ўзига тикилган чиройли қора кўзлар билан тўқнашди. П. Турсун, Ўқитувчи

2. сифатдош Жуда ориқ.

1. Қилтириқ бола,

2. Ашир мастликдан юмила ёзган кўзини йилтиратиб, ҳингир-ҳингир кула бошлади. У кулган сари қилтириқдай бўйнига калласи оғирлик қилиб, дам олдига, дам орқасига оғиб кетарди. С. Анорбоев, Оқсой