ризқ

1. Ҳаёт учун зарур озиқ, озуқа, қут, насиба, овқат.

1. Қунт билан ўрган ҳунар, Ҳунардан ризқинг унар. Мақол

2. Меҳ-мон келар эшикдан, Ризқи келар тешикдан. Мақол

3. Ҳар бир одам дунёга келар экан, ўз ризқи билан туғилади, деган гап бор. Ёшлик

4. Ризқи она ерга сепилган халқим, Ушоқ чигитни ҳам этмай деб увол, Миллион эгатларга эгилган халқим. А. Орипов

2. кўчма Бирор иш, ҳаракат ва шу кабилар учун асос бўлган нарса; озуқа, озиқ.

1. Қудрат ялмоғиз қашшоқликнинг заҳарли томирлари ўз [унинг] ризқини қаердан ва қандай олишини яхши билиб олди. М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

2. Отлар даштларда қўйларга қараганда кўпроқ чидамли бўлади, ўз ризқини бемалол топиб ейди. Газетадан

3. Дон — инсоннинг, сомон — чорва молларининг ризқи. Газетадан

4. Бу ўрик меҳнатсевар деҳқоннинг меҳри ва муҳаббатидан ризқ олиб ўсарди. Ш. Рашидов, Бўрондан кучли

3. дин. Қуръони карим, Ислом динига кўра, худо ҳар бир киши, жонивор учун атаган, ўлчаб, белгилаб қўйган насиба, улуш.

1. Карвон кўп, ризқи бўлак. Мақол

2. Оллоҳ йўлида ҳижрат қилган, сўнгра қатл қилинган ёки вафот топган зотларни, албатта, Оллоҳ гўзал ризқ билан руҳлантирар. Газетадан

3. Сен билан менинг тан-жонимиз соғ бўлса, бу жўжаларнинг ризқини худо беради К. Яшин, Ҳамза

4. [Зеби:] Йигит моли ерда, ҳар кимни худойи таоло ўз ризқи билан яратади, ўғлим. У. Исмоилов, Сайланма

5. Эй парвардигори олам, ўғлим Ҳамзахоннинг умрини узун, иқболини баланд, ризқини мўл қилгайсан. К. Яшин, Ҳамза

ризқ сўзи қатнашган жумлалар: