сеҳргар

1. Сеҳр билан ўзи ёки бошқаларни ҳар хил қиёфага киритувчи; афсунгар, жодугар (эртак ва афсоналарда).

1. Чиройли йигит қиёфасига кириб олган сеҳргар Иблис, севгилимни қўлтиқлаб кетаётганини кўриб, ёниб кетдим. Х. Тўхтабоев, Ширин қовунлар мамлакати

2. У сеҳргар бир думалаб, чумчуқ қиёфасига кирди-да, пир этиб учиб кетди. Олтин бешик

2. кўчма Мафтун қилиб, ўзига боғлаб олувчи; фусункор.

1. Сеҳргар кўзлар. Сеҳргар қиз.

2. Радиодан дутор садоси таралар, сеҳргар куй Темиржоннинг қалбига кириб борар, унинг юзида маъсум латофат уйғотарди. Ж. Абдуллахонов, Орият