шавқ

1. китобий Кучли ҳавас, интилиш; қизиқиш, иштиёқ.

1. Бу ғазалда ёш йигитнинг ҳисси, шавқи, нашъаси янгради. Ойбек, Навоий

2. Бу тил-адабиёт муаллими таълим ва тарбия ишини севар, юрагида тобора кучайган бир шавқ билан мактабда ишлар эди. Ойбек, Нур қидириб

2. Шундай интилиш, қизиқиш туфайли юзага келган кўтаринки руҳий ҳолат; завқ.

1. Шавққа тўлиб куйламоқ.

2. [Гули:] Ғазалким, сўзлагай ишқдин, сафодин. Ғазалдин бу каби шавқ олмаган ким? Уйғун ва И. Султон, Алишер Навоий

3. Гармончи ҳам шавқидан беихтиёр ўртага тушиб, ўйин айни доли-гулига келганда, майдон гумбурлаб кетди. Ойбек, Қуёш қораймас