shavq

1. kitobiy Kuchli havas, intilish; qiziqish, ishtiyoq.

1. Bu gʻazalda yosh yigitning hissi, shavqi, nashʼasi yangradi. Oybek, Navoiy

2. Bu til-adabiyot muallimi taʼlim va tarbiya ishini sevar, yuragida tobora kuchaygan bir shavq bilan maktabda ishlar edi. Oybek, Nur qidirib

2. Shunday intilish, qiziqish tufayli yuzaga kelgan koʻtarinki ruhiy holat; zavq.

1. Shavqqa toʻlib kuylamoq.

2. [Guli:] Gʻazalkim, soʻzlagay ishqdin, safodin. Gʻazaldin bu kabi shavq olmagan kim? Uygʻun va I. Sulton, Alisher Navoiy

3. Garmonchi ham shavqidan beixtiyor oʻrtaga tushib, oʻyin ayni doli-guliga kelganda, maydon gumburlab ketdi. Oybek, Quyosh qoraymas