хуштор

1. Бирор кимсани севган, унга кўнгил қўйган киши; ошиқ.

1. Шу гўзал қизнинг хуштори бўлдим, Санъатин кўриб, завқларга тўлдим. А. Пўлат

2. Қамархонга хуштор бўлганларнинг сон-саноғи йўқ экан. Эртаклар

2. Бирор нарса билан жуда қизиқадиган, унга меҳр қўйган; иштиёқманд, орзуманд.

1. Эҳтимол, булоқдан чиқаётган бу тиниқ сувнинг хуштори, кушандаси кўпдир: бу сув тоғ-у тошни тўлдириб юрган қушлар, кавак-кандикларда истиқомат қиладиган жониворлардан ортмас. И. Раҳим, Чин муҳаббат

2. — Идорада ўтириб қиладиган иш районимизда ҳам топилади, — деди [Мўмина] гапни шарт кесиб, — унақа ишга хуштор бўлганимда, бу ерга [Мирзачўлга] келиб нима қилардим. Ҳ. Нурий, Лочин боласи — лочин