dovon

1. Togʻ yoki tepalikning baland, ammo oshib oʻtsa boʻladigan qulay joyi; oshuv.

1. Qashqar dovoni. Arpasiz ot dovon osholmas. Maqol

2. Donoga ergashgan dovondan oshar. Maqol

3. Bu vaqt ular Qoraqargʻa degan dovondan oshib, koʻz ilgʻamas, keng, tekis yaylovga chiqdilar. A. Muxtor, Asarlar

4. Dovonning beliga chiqquncha Muxammad Sharif ham, eshak ham holdan toydi. Q. Mirzo, Olam goʻzal

2. koʻchma Keyingi ish va yutuqlarga yoʻl ochib beradigan ulkan ish; erishilgan yoki erishilajak qiyin marra.

1. Oila qurish naqadar yuksak dovon ekanini Mahkam endi birinchi marta., his qilmoqda edi. P. Qodirov, Uch ildiz

2. Mavsumning dastlabki dovoni ortda qoldi. Gazetadan

3. koʻchma Xayoliy, ruhiy marra, maqsad, intilish.

1. Ey koʻnglim, olamdan suyunchi soʻra, Dovonlar, togʻlardan yelday uchib oʻt. Mirtemir, Asarlar

2. Toʻlqinday asov boʻl, sergak qalamim. Davr-u dovonlardan barkamol oʻzgil. G. Joʻrayeva, Iqbol

4.