irg‘it

1. Irgʻimoq feʼlining orttirma nisbati.

1. Ilon yurgan qiyin yoʻldan

3. Chu deb otini irgʻitdi. Nigor va Zamon

2. Otmoq, uloqtirmoq.

1. Yelkadagi yukni irgʻitmoq. Qoʻlga tushgan narsani irgʻitmoq.

2. Gʻulomjon qamchini mingboshining qoʻlidan yulib olib, supaga irgʻitdi. M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha.

3. Qoʻziboy har toshni irgʻitganda, gimnastikachilarday yengil gavdasi bilan bir irgʻib tushar va bu qiligʻidan oʻzi zavqlanib kulardi. H. Nazir, Soʻnmas chaqmoqlar

3. Yuqoriga tomon silkimoq, koʻtarib tashlamoq.

1. Arava ohista yoʻl bosardi, qoʻtoslar sekin, yalqov qadam tashlar va oʻqtin-oʻqtin aravakash xoʻsh-xoʻsh! deb, quruq suyak qoʻtoslarga qamchi irgʻitib qoʻyardi. Oybek, Nur qidirib

2. Yer, xuddi ot olib qochgan aravaday, kishini irgʻitib-irgʻitib tashlar edi. A. Qahhor, Oltin yulduz