pargar

1. zek. ayn. Sirkul.

1. Uning [meʼmorning] chizgʻichu pargar va boshqa asboblari koʻp yillardan buyon tutilar, ammo qamish qalam chidamas, tez-tez bozordan oʻn-oʻn beshtalab olib kelib qoʻyilardi. Mirmuhsin, Meʼmor.

2. Qoʻlingga pargar olib, doira chiz-da, uni toʻrtga boʻl. M. Osim, Karvon yoʻllari

2. koʻchma Atrofida aylanuvchi, aylana hosil qiluvchi.

1. Pargor boʻlub gavhari daryo muhabbat, Bir nuqtaga jon gavharini bogʻlaganing xoʻb. Mashrab, Devon

2. Qancha xatlardan muammo bitta chanbardir bu yoʻl, Xuddi pargar aylanursan muttasil ketmak bilan. Gʻ, Gʻulom