shil

1. Narsaning sirtidan, tanadan uni oʻrab turuvchi teri, poʻst kabi qoplamini ajratmoq.

1. Daraxtning poʻstlogʻini shilmoq. Quyonning terisini shilmoq.

2. Tojiddin Qosim xushboʻy bananlarning oltin poʻstlarini ildam shilib, birmuncha yedi. Oybek, Nur qidirib

3. Koʻchaning u yuzida, lab va burniga qon sachragan ayiqdek bir qassob, yangi soʻyilgan qoʻyning terisini zoʻr berib shilardi. P. Tursun, Oʻqituvchi

2. Uzib yoki yulib olmoq, koʻchirib yubormoq, qattiq tirnamoq.

1. Bilmay yaramni shilib yuboribman.

2. Mana bu yerimni Lyublin-da oʻq shilib ketdi. A. Ubaydullayev, Qonli izdan

3. Achishtirib yalab ketmoq; terisini yeb, oʻyib yubormoq.

1. Ohak qoʻlimni shilib yubordi. Qalampir ichimni shilib ketdi.

2. Sirka ichgandagidek qornini shilib yubordi. Oybek, Quyosh qoraymas

4. koʻchma Aldash yoki zoʻrlik bilan boshqaning bor-yoʻgʻini oʻziniki qilib olmoq, talamoq; oʻgʻirlamoq.

1. Boylar kambagʻallarni shilardi. Savdogar xaridorlarni shiladi.

2. — Otam qarib, yoʻlda horib qolgan chol edi. [Qaroqchilar] Uni bir zumda yotqizib, yonidagi bor pulini shilib olishdi, — dedi Hoji xola. M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

3. Oʻgʻri, bandit! Ertaga hamma yoqni shilib qochadi. A. Muxtor, Tugʻilish