to‘ng‘illa

1. Oʻz-oʻzicha gʻoʻngʻillab, tushunib boʻlmaydigan qilib, gʻudurlab gapirmoq; poʻngʻillamoq.

1. U allanimalar deb toʻngʻilladi.

2. Bir soniyalik sukutdan soʻng oʻrniga choʻzilib, toʻngʻilladi. S. Karomatov, Soʻnggi barxan

3. Tolib aka yana nima balolar deb toʻngʻilladi. Ammo endi Ahmad bez boʻlib oʻtirardi. F. Musajonov, Himmat

2. Norozilik ohangi bilan, qoʻrs gapirmoq.

1. — Kul, ha, kul! Senga shunaqa kulgi boʻlsa!— toʻngʻilladi Suvonjon. S. Anorboyev, Oqsoy

2. [Salimjon] Bora-bora uyga toʻngʻillab kirib, toʻngʻillab chiqib ketadigan boʻlib qoldi. A. Muhiddin, Davlat qoralovchisi