жавлон

1. ёки Жавлон урмоқ (қилмоқ)

2. 1) ҳозирлик кўрмоқ; отланмоқ; айланмоқ, сайр қилмоқ.

1. Маликайи айёр, агар турсанг сўзинг-да, Сенинг билан йўлга жавлон қилайин. Гулшанбоғ

2. Мана бу от-арава сизники, сизга бердим, қани, ўтириб бир жавлон қилиб келинг. Ойбек, Танланган асарлар;

3. 2) астойдил меҳнат қилмоқ; бирор соҳада ўзини кўрсатмоқ.

1. Биров меҳнат фронтида жавлон уриб, ажойиб хотира қолдирса, биров донишманд сифатида ёдгор қолдиради. Н. Сафаров, Оловли излар;

4. 3) ўйноқламоқ.

1. У кузини юмди дегунча, хаёлида қорабайир жавлон қилар, тақаларининг тошларга урилиб тақиллаши қулоқларига эшитилаётгандай туюларди. Ҳ. Ғулом, Маъшал;

5. 4) кўринмоқ, намоён бўлмоқ.

1. Ғуломжоннинг кўнглида яйраган қувонч баҳори кўзларида жавлон урди. М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.

6. Жавлон (эркаклар исми).

жавлон сўзи қатнашган жумлалар: