қийинчилик

1. Умуман, қийналиш, қийноқ келтирадиган (туғдирадиган) ҳолат; қийинлик.

1. Яраланган Қодир қийинчилик билан ўрнидан турди. Т. Рустамов, Мангу жасорат

2. Дастлаб, отангга бор, онангга бор, қабилидаги бирмунча қийинчиликлар содир бўлган эса-да, кейинчалик ишлар юришиб кетди. М. Хайруллаев, Тилла маржон

3. [Йўлчи] Қоратойга йўлиқди, қийинчилик билан бир аравани байлашди. Ойбек, Танланган асарлар

2. Ишга халал берадиган, уни қийинлаштирадиган нарса ёки ҳолат; монелик, тўсиқ, ғов, қийинлик.

1. Унгур ичкарилашган сари қийинчиликлар туғдириб борди. Уч қулоч илгарилаш билан унгур ичи анча қоронғилашди. М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

2. Улар ўзларининг кучли иродалари, курашлари билан ўз йўлларида тўғоноқ бўлган қийинчиликларни енгиб ўта оладиган кишилардир. С. Сиёев, Ёруғлик

3. Машаққат; азоб-уқубат.

1. У отасидан йигирма ёшда қолиб, укаларини қийинчилик билан боққан. И. Раҳим, Чин муҳаббат

2. Қанчадан-қанча қийинчиликлар билан уни ўқитиб, олий маълумот олишига имкон берган ота-онасидан умр бўйи миннатдор бўлиб яшади. Саодат

4. Оғир моддий аҳвол, қаттиқчилик, оғирчилик.

1. Қийинчилик билан ўсган бола.

2. Ҳаммаларининг гаплари, айланиб келиб, тобора авж олаётган қимматчилик ва қийинчилик устида тўхталар эди. П. Турсун, Ўқитувчи