сургун

1. 1 Давлат органларининг қарори ёки суд ҳукми билан жазо тариқасида бошқа бир ерда яшаш учун мажбурий равишда кўчириш; бадарға.

1. Сургун қилмоқ. Сургунга юбормоқ.

2. Сал норозилик қилиб, ишдан бўйин бурганларнинг боши балога қолар, бундайларга сургун, бадарға доимо таҳдид солиб турарди. К. Яшин, Ҳамза

3. Бош вазир Исфандиёрни тахтдан тушириш йўлини ўйлаб, уйи томон борар, хон эса Ислом-хўжани сургун қилиш ё қатл этиш режасини туза бошлаган эди. С. Сиёев, Аваз

2. Шундай жазога маҳкум этилган кишилар бадарға қилинадиган жой ва у ердаги ҳаёт.

1. Бир ўқитувчи рус аёл ҳам сургун қилинган экан. У сургундаги саводсизларни ўқита бошлади. П. Турсун, Ўқитувчи

2. Сургунда қон ютган йилларни айтиб, Дер экан: — Эсимда: бир вақтлар йироқ Юртда бошимизга тушганди фироқ. М. Шайхзода