barakalla

1. Kimsaning biror harakatidan mamnunlikni, maʼqullash, maqtovni anglatadi.

1. Barakalla, yigit. Mana bunisiga qoyil! K. Yashin, Hamza

2. — Barakalla, chevarim. Balli, himmatli qizim, — deb Nor ota soʻzini zavqlanib tugatdi. Q. Muhammadiy

3. Barakalla, barakalla, ajab qilibsizlar! Xoʻp qilibsizlar! M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

2. Maʼqullash, tasdiq maʼnosini anglatadi.

1. Barakalla, mana endi oʻzingizga keldingiz. M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

3. Norozilik, qoniqmaslik maʼnosini anglatadi.

1. — Barakalla-ye! — dedilar masxara qilganday kulib. E. Raimov, Ajab qishloq

2. [Kumush:] — Doʻppi tikib oʻtiribsiz-ku, mening oldimga chiqarmidingiz, barakalla sizga! — dedi. A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar