farang

1. esk . 1 ayn. fransuz.

1. Farang tiliga ham usta deb eshitaman. K. Yashin, Hamza

2. Kim farangu, kim habash, Irq talash, imon talash. E. Vohidov, Muhabbatnoma

2. Yevropalik, Yevropadan kelgan.

1. U [Gʻulomjon] komitet aʼzolari bilan maslahatlashib, xuftondan keyin yonida toʻrtta farang yigit bilan usta Bahromnikiga keldi. M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

3. s.t. Fransiyada, Yevropada tayyorlangan; Fransiyadan, Yevropadan keltirilgan.

1. — Kampirning dardi gʻoʻzada degandek, siz kosiblarning dardingiz mum, charm, farang ipda, — dedi kulib aka Navroʻz. M. Osim, Elchilar

2. Miltiq bossa, qistab chiqar farang oʻq, Uzingizdan har vaqt mening koʻnglim toʻq. Hasanxon

4. koʻchma Har bir ish qoʻlidan keladigan; mohir, usta.

1. Ustozi — garang, shogirdi — farang. Maqol

2. Ahliyamiz [xotinim] ham uchiga chiqqan chevar, xudoga shukur. Ojizamiz ham doʻppi tikishga farang boʻlib chiqdi. Choʻlpon, Kecha va kunduz

3. — Ha, Azizjon oʻzing ham farang jarroh boʻpsan-da, — deydi Komil aka. S. Azimov, Oppoq tong qoʻshigʻi

farang soʻzi qatnashgan jumlalar: