дилхун

1. Қаттиқ алам чекиб ёки хафагарчиликдан юраги қонга тўлган, қаттиқ хафа.

1. [Онаси] Уни юпатгули сўз тополмай дилхун бўларди. М. Исмоилий, Фарғона т.о.

2. Аваз, мотамсаро уйга кира-ётгандек, дилхун бўлиб остона ҳатлади. С. Сиёев, Аваз

3. Ки байтим сатри иккидур: Бири дилхуш, бири дилхун. Э. Воҳидов, Ёшлик девони

2. кўчма Кишига азоб берувчи, ёқимсиз, жирканч.

1. Аҳмад чуқур хўрсинди. Бу оғир, жирканч, дилхун муҳитни тарк қилиб, озодликка — кўчага чиқиб кетди. Ф. Мусажонов, Ҳиммат

3. кўчма Бағри қон, қип-қизил.

1. Тонг қўйнида маъюс ва дилхун Атиргуллар эгар бошини. Ёшлик