dilxun

1. Qattiq alam chekib yoki xafagarchilikdan yuragi qonga toʻlgan, qattiq xafa.

1. [Onasi] Uni yupatguli soʻz topolmay dilxun boʻlardi. M. Ismoiliy, Fargʻona t.o.

2. Avaz, motamsaro uyga kira-yotgandek, dilxun boʻlib ostona hatladi. S. Siyoyev, Avaz

3. Ki baytim satri ikkidur: Biri dilxush, biri dilxun. E. Vohidov, Yoshlik devoni

2. koʻchma Kishiga azob beruvchi, yoqimsiz, jirkanch.

1. Ahmad chuqur xoʻrsindi. Bu ogʻir, jirkanch, dilxun muhitni tark qilib, ozodlikka — koʻchaga chiqib ketdi. F. Musajonov, Himmat

3. koʻchma Bagʻri qon, qip-qizil.

1. Tong qoʻynida maʼyus va dilxun Atirgullar egar boshini. Yoshlik